Mały Chłopiec bardzo potrzebuje kochających rodziców adopcyjnych.

Krzyś niedawno skończył 5 lat. Mieszka w środkowej części Polski. Od ponad 3 lat czeka na mamę i tatę, tak długo być może dlatego, że ma diagnozę autyzmu atypowego i FAS.

Krzyś bardzo potrzebuje bliskości i uwagi dorosłego, lubi się przytulać. W przedszkolu jest chwalony za postępy w utrzymywaniu uwagi na powierzonym zadaniu, stosowaniu się do poleceń oraz coraz lepszą umiejętność zabawy z innymi dziećmi.

Krzyś najbardziej lubi bawić się na placu zabaw, wspinać, biegać kręcić na karuzeli. Często szuka kontaktu wzrokowego z opiekunem i domaga się aprobaty. Bardzo dobrze jeździ na hulajnodze. Jest empatyczny i delikatny wobec zwierząt, niestety na tą chwilę ma uczulenie na sierść psa i kota.

Krzyś jest pogodny i spostrzegawczy, jednak alkohol spożyty przez mamę w czasie ciąży odbił się na jego ogólnym rozwoju. Jest chłopcem drobnym i niskim jak na swój wiek. Jak mu się coś nie uda płacze, ale ponieważ jest z natury bardzo pogodny i radosny szybko wraca do dobrego nastroju.

Bardzo potrzebuje kochających rodziców dla których będzie najważniejszy na świecie.

Kontakt💌

Rodziny, które chciałyby dowiedzieć się więcej o Krzysiu – zapraszam do kontaktu po szczegółowe informacje💌: dzieckoadopcyjne@gmail.com – tu najszybciej odpowiadamy! (ewentualnie na priv na FB).

***

Dla osób bez kursu, które myslą o adopcji i nie wiedzą, jak zacząć‼

Osoby, które dopiero rozważają temat adopcji i zastanawiają się od czego zacząć i jak wygląda cała procedura odsyłam do naszego Zestawu – „Przewodnika po adopcji” . Znajdziecie w nim też aplikację „Ośrodki Adopcyjne” – ułatwiającą wybór OA na podstawie opinii innych kandydatów.

Do poczytania💛:

• Opowieści Mam adopcyjnych: „Dzięki adopcji zostałam mamą” i „Od pierwszego spojrzenia…” – adopcja oczami kobiet. Znajdziecie w niej historie kilkudziesięciu kobiet, które doświadczyły różnych odcieni macierzyństwa adopcyjnego.
• Historie Ojców adopcyjnych: „Adopcja oczami ojca”
• Doświadczenia Dzieci adopcyjnych: „Moje nowe życie po adopcji”

Poniżej fragment z tej ostatniej publikacji (jednej z najważniejszych‼, bo bardzo rzadko możemy spojrzeć na adopcję oczami dziecka):

„W momencie adopcji miałem skończone 3 lata. Raczej się nie cieszyłem. Nie potrafiłby wtedy z czegokolwiek się cieszyć. Byłem dzieckiem maltretowanym i bardzo nieszczęśliwym. Blizny na ciele przypominają mi tamten okres mojego życia. Są pamiątką zła, którego doświadczyłem…

Moja mama zginęła w wypadku po zaledwie roku od chwili adopcji. Do dziś ją pamiętam i czuję jej dobroć. Codziennie wieczorem siedziała długo przy mnie.

„Jesteś moim skarbem…”

Miała taki rytuał, że przed snem całowała wszystkie moje blizny, powtarzając że jestem jej skarbem, że to na mnie tak czekała i że mnie bardzo kocha. Jej długie, jasne włosy łaskotały mnie po twarzy. Początkowo nie wiedziałem co się dzieje. Bałem się.

Byłem dzieckiem, które nigdy wcześniej nie doświadczyło czułości. Ale potem czekałem na te chwile z nią spędzone. Jej ciepło zmieniało mnie i otwierało…”