Szukamy rodziny adopcyjnej dla niespełna 6-letniego Chłopca z północy Polski.

Oluś niedługo będzie obchodził swoje 6 urodziny. Jest dzieckiem zdrowym, jedynakiem, który wychowywał się w zwyczajnej rodzinie. W jego domu NIE BYŁO alkoholu. Była miłość i troska. Niestety Chłopca dotknęła tragedia, ponieważ zmarł jego Tato. To On był głową rodziny i w szczególny sposób opiekował się synkiem. To całkowicie zmieniło życie Dziecka. Oluś trafił do pogotowia rodzinnego.

Chłopczyk jest pogodnym dzieckiem ze świetnym poczuciem humoru, dzięki czemu łatwo nawiązuje relacje i zjednuje sobie sympatię otoczenia. Jest komunikatywny i towarzyski, lubi być wśród dzieci, jak i dorosłych.

Jaki jest Oluś…

Ma szaro-zielone oczy i ciemne blond włosy. Nosi w sobie ogromną potrzebę bliskości, lubi być przytulany. Chętnie spędza czas na świeżym powietrzu, gdzie może się bawić, odkrywać świat, ale i poleżeć na leżaczku.

W domu z radością oddaje się spokojniejszym zajęciom – lubi układać puzzle i budować z klocków, co pokazuje jego cierpliwość i kreatywność. Muzyka również jest ważną częścią jego świata – śpiew i taniec sprawiają mu radość.
Chłopiec pozostaje pod opieką logopedy, co wspiera jego rozwój i komunikację.

Oluś szuka rodziny, która otoczy go troską, miłością i poczuciem bezpieczeństwa. Kogoś, dla kogo będzie ważny.

Kontakt💌

Osoby (po kursie w OA), które chciałyby dowiedzieć się więcej o Olusiu – zapraszam do kontaktu po szczegółowe informacje💌 dzieckoadopcyjne@gmail.com (ewentualnie na priv na FB). 

****

💚Dla osób bez kursu, które myślą o adopcji i nie wiedzą, jak zacząć

Osoby, które dopiero rozważają temat adopcji i zastanawiają się od czego zacząć i jak wygląda cała procedura odsyłam do naszego💚Zestawu – „Przewodnika po adopcji” . Znajdziecie w nim też aplikację „Ośrodki Adopcyjne” – ułatwiającą wybór OA na podstawie opinii innych kandydatów.

💚Do poczytania – poznajcie nasze publikacje, które zmieniają wyobrażenie o adopcji:

Poniżej fragment z „Moje nowe życie po adopcji – historie dorosłych adoptowanych”:

„Nie pamiętam chwili, gdy zabierano mnie i mojego brata z domu dziecka. Utkwiło mi w pamięci tylko moje wejście do nowego domu, gdzie na ścianie w kuchni wisiała solniczka. Stałam i wpatrywałam się w nią zdziwiona, aż moja nowa mama mi wszystko wyjaśniła.

Pamiętam też pierwsze noce po adopcji, które niemal całe przepłakałam. Miałam w sobie ogromny lęk. Nie pamiętam przed czym. Później był to również lęk przed moją adopcyjną mamą, gdyż próbując mnie uspokoić i nie dając sobie z tym rady strasznie krzyczała…”